Arbeidshof: Arrest van 23 Mei 1980 (Antwerpen (Hasselt)). RG 84/1293

Summary :

De algemeenheid van de opdracht in artikel 1-10° van de volmachtwet van 31 maart 1967 houdt in dat de Koning alle zelfstandige arbeid, zonder uitsluiting van het nevenberoep, in de sociale-zekerheidsregeling mag betrekken. Het ter uitvoering daarvan genomen besluit nr. 38, dat overigens terzake van het nevenberoep niet eens innoveert, gaat dus niet buiten de wettelijke opdracht. Een volmachtenwet, zoals die van 31 maart 1967, verruimt het gebied waarin de Koning zijn verordenende bevoegdheid uitoefent doch laat de uitvoerende macht nog steeds als zodanig handelen (artikel 78 van de Grondwet). Anders is het met de besluitwet die formeel ook een akte van de regering is maar door deze laatste werd uitgevaardigd als waarnemend drager van de wetgevende macht in bijzondere tijden. Aangezien het koninklijk besluit nr. 38 geen zulke akte is, kan ze aan de Grondwet getoetst worden. De stelling van belanghebbende komt hierop neer dat de verordeningsbepaling, die hem bijdragen oplegt in een stelsel waaruit hij geen prestaties kan ontvangen omdat hij reeds onder een ander regime thuishoort, ertoe leidt dat hij tweemaal moet bijdragen voor zijn bestaanszekerheid, hetgeen in strijd is met de gelijkheidsregel in artikel 6 van de Grondwet die hem voor een dergelijk verschil in behandeling moet vrijwaren. Het middel kan niet aangenomen worden omdat genoemd artikel niet betekent dat iedere Belg aanspraak heeft op een concrete tegenwaarde voor zijn belastingen en bijdragen, maar wel dat alle rechtsonderhorigen, die zich in dezelfde door de wet bepaalde toestand bevinden, door de uitvoerende macht op de voorgeschreven wijze en zonder aanzien des persoons moeten behandeld worden. De wet zelf mag onderscheidingen naar objectieve maatstaven invoeren met een oogmerk van algemeen nut, bijvoorbeeld op een grondslag van solidariteit in de schoot van een bevolkingsgroep.

Arrêt :

The full and consolidated version of this text is not available.