Hof van Cassatie: Arrest van 21 September 1994 (België). RG P940495F
Summary :
De rechter bepaalt, binnen de door de wet gestelde perken, op onaantastbare wijze de strafmaat die hij in verhouding acht tot de zwaarte van het bewezen verklaarde misdrijf; de feitenrechter maakt wettig gebruik van zijn beoordelingsbevoegdheid wanneer hij de beslissing dat aan één van de beklaagden een zwaardere straf moet worden opgelegd dan die waartoe een mededader is veroordeeld grondt op de zwaarte van de onderscheiden misdrijven van de beklaagden.
Arrêt :
Add the document to a folder
()
to start annotating it.
HET HOF,
Gelet op het bestreden arrest, op 16 maart 1994 door het Hof van Beroep te Brussel gewezen;
Over het tweede middel :
Overwegende dat de appelrechters de plicht hadden om met toepassing van artikel 521, tweede en derde lid van het Strafwetboek, een gevangenisstraf met een geldboete op te leggen;
Dat zij de strafmaat voor elk van die straffen verantwoorden door de overweging dat, "gelet op de zwaarte (van de) feiten (van de zaak), die een bedreiging vormen voor de lichamelijke integriteit van derden, de openbare rust en veiligheid, en die de basisregels van de samenleving op onduldbare wijze schenden, ter afschrikking een strenge straf moet worden opgelegd die alleen verminderd wordt omdat de feiten lang geleden gebeurd zijn";
Overwegende voor het overige dat de rechter binnen de door de wet gestelde perken, op onaantastbare wijze de strafmaat bepaalt die hij in verhouding acht tot de zwaarte van het bewezenverklaarde misdrijf;
Dat het hof van beroep, nu het de beslissing dat aan eiser een zwaardere straf moest worden opgelegd dan die waartoe een mededader is veroordeeld grondt op de zwaarte van de onderscheiden misdrijven van de beklaagden, gebruik gemaakt heeft van zijn beoordelingsbevoegdheid;
Dat het de beslissing naar recht verantwoordt;
Dat het middel niet kan worden aangenomen;
OM DIE REDENEN,
Verwerpt de voorziening;
Veroordeelt iedere eiser in de kosten van zijn voorziening.
Gelet op het bestreden arrest, op 16 maart 1994 door het Hof van Beroep te Brussel gewezen;
Over het tweede middel :
Overwegende dat de appelrechters de plicht hadden om met toepassing van artikel 521, tweede en derde lid van het Strafwetboek, een gevangenisstraf met een geldboete op te leggen;
Dat zij de strafmaat voor elk van die straffen verantwoorden door de overweging dat, "gelet op de zwaarte (van de) feiten (van de zaak), die een bedreiging vormen voor de lichamelijke integriteit van derden, de openbare rust en veiligheid, en die de basisregels van de samenleving op onduldbare wijze schenden, ter afschrikking een strenge straf moet worden opgelegd die alleen verminderd wordt omdat de feiten lang geleden gebeurd zijn";
Overwegende voor het overige dat de rechter binnen de door de wet gestelde perken, op onaantastbare wijze de strafmaat bepaalt die hij in verhouding acht tot de zwaarte van het bewezenverklaarde misdrijf;
Dat het hof van beroep, nu het de beslissing dat aan eiser een zwaardere straf moest worden opgelegd dan die waartoe een mededader is veroordeeld grondt op de zwaarte van de onderscheiden misdrijven van de beklaagden, gebruik gemaakt heeft van zijn beoordelingsbevoegdheid;
Dat het de beslissing naar recht verantwoordt;
Dat het middel niet kan worden aangenomen;
OM DIE REDENEN,
Verwerpt de voorziening;
Veroordeelt iedere eiser in de kosten van zijn voorziening.